مهدی جان،ای یگانه مصلح آسمانی،تسلیت ما را در سالروز شهادت جانسوز
بزرگمرد مذهب جعفری،صادق آل عبا (ع)بپذیر....
----------------------
***غم صادق***
دلم هواى بقیع دارد و غم صادق عزا گرفته دل من ز ماتم صادق
دوباره بیرق مشكى به دست دل گیرم زنم به سینه كه آمد محرم صادق
سلام من به بقیع و به تربت صادق سلام من به مدینه به غربت صادق
سلام من به مدینه به آستان بقیع سلام من به بقیع و كبوتران بقیع
سلام من به مزار معطّر صادق كه مثل ماه درخشد به آسمان بقیع
سلام من به ششم ماه فاطمىّ بقیع سلام من به گل یاس هاشمىّ بقیع
ز غربتش چه بگویم كه سینهها خون است براى صادق زهرا مدینه محزون است
دلم دوباره به یاد رئیس مذهب سوخت كه ذكر غربت لیلى حدیث مجنون است
همان كه غربتش از قبر خاكىاش پیداست امام صادق شیعه سلاله زهراست
امام پیر و كهنسال شیعه را كشتند امان كه روح سبكبال شیعه را كشتند
فضاى شهر مدینه به یاد او تار است هنوز سینه آن پیر عشق خونبار است
هنوز مىكشد او را عدو به دنبالش هنوز هم ز عدویش دلش به آزار است
هنوز چشم دلش به رسیدن مهدی است هنوز تلخى كامش به حسرت شهدى است
-------------------------------------------------------------------------------
عصر امام صادق ( عليه السلام )
عصر امام صادق( عليه السلام ) يكي از طوفانيترين ادوارتاريخ اسلام است كه ازيك سواغتشاشها و انقلابهاي پياپي گروههاي مختلف ، بويژه از طرف خونخواهان امام حسين (عليه السلام ) رخ ميداد ، كه انقلاب ابو سلمه در كوفه و ابو مسلم در خراسان و ايران از مهمترين آنها بوده است .
از ديگر سو عصر برخورد مكتبها و ايده ئولوژيها و عصر تضاد افكار فلسفي و كلامي مختلف بود كه از برخورد امت اسلام با مردم كشورهاي فتح شده و نيز روابط مراكز اسلامي با دنياي خارج ، به وجود آمده و در مسلمانان نيز شور و هيجاني براي فهميدن وپژوهش پديد آورده بود .
عصري كه كوچكترين كم كاري يا عدم بيداري و تحرك پاسدار راستين اسلام يعني امام ( عليه السلام ) ، موجب نابودي دين و پوسيدگي تعليمات حياتبخش اسلام ، هم از درون و هم از بيرون ميشد .
زمان امام صادق(عليه السلام) ، زمان تزلزل حكومت بني اميه و فزوني قدرت بني عباس بود واين دوگروه مدتي درحال كشمكش و مبارزه با يكديگر بودند .
امام( عليه السلام ) دشواري فراوان در پيش ومسئوليت عظيم بر دوش داشت . امام صادق ( عليه السلام ) در ظلمت بحرانها و آشوبها دنياي شيعه را به فروغ تعاعليم خويش روشني بخشيد و حقيقت اسلام را از آلايش انحرافات وگزند فريبكاران حفظ نمود . او آن قدر فقه و دانش اهل بيت را گسترش داد و زمينه ترويج احكام و بسط كلام شيعي را فراهم ساختكه مذهب شيعه به نام او به عنوان مذهب جعفري شهرت يافت . آن اندازه كه دانشمندان و راويان از دانش امام بهره مند برده واز ايشان حرف و حديث نقل كرده اند از هيچ يك از ديگرائمه نقل نكرده اند .
ليكن طولي نكشيد كه بني عباس پس از تحكيم پاييهاي حكومت و نفوذ خود ، همان شيوه ستم و فشار بني اميه را پيش گرفتند و حتي از آنان هم گوي سبقت را ربودند .
وضع به حدي ناگوار وشد كه همگي ياران امام ( عليه السلام ) را در معرض خطر مرگ قرار مي داد ، چنانچه زبده هايشان جزو ليست سياه مرگ بودند .
امام صادق ( عليه السلام ) كه همواره مبارزي نستوه و خستگي ناپذير وانقلابي بنيادي درميدان فكر و عمل بوده ، كاري كه امام حسين (عليه السلام ) به اقتضای زمان خود به صورت قيام خونين انجام داد ، وي قيام خود را درلباس تدريس وتأسيس مكتب وانسان سازي انجام داد و جهادي راستين كرد .
----------------------------------------------------------------------------------
شیوه برخورد با گناهکاران از نظر بلند امام صادق (عليه السلام)
1- گفتن خوبيها و پرهيز از سخن ناروا
«يابن جندب لاتقل فيالمذنبين من اهل دعوتکم الا خيرا»; اي پسرجندب! به گناهکاران از همکيشان خود جز خوبي و نيکويي چيزي مگو.
در برخورد با گناهکاران بايد با سخنان نيکو و گفتن خوبيهايآنان، اميد مرده در آنها را زنده کرد و از خشونت، گفتار ناروا و بازگو نمودن لغزشهاي آنها پرهيز کرد; زيرا چنين برخوردهاييمجرمان را از پيمودن راه درست نااميد و نسبتبه دين و آموزههايآن گريزان ميسازد.
۲- در خواست توفيق براي گناهکاران
«واستکينوا الي الله في توفيقهم»؛ توفيق آنها را خاضعانه ازخداوند بخواهيد.
۳- در خواست توبه براي گناهکاران
توبه از حالات سازنده انسان است که انجام دهنده آن محبوب خداونداست:
«ان الله يحب التوابين»؛ خداوند کساني که بسيار توبه ميکنند را دوست دارد. (1)
توبه روشي است که امام صادق(عليهالسلام) براي پاکسازي گناهکار توصيهکرده است. شيعيان واقعي بايد از خدا بخواهند که گناهکاران ازکردار ناشايست خود پشيمان شوند و به سوي خدا بازگردند، زيراخداوند بسيار توبهپذير و بخشنده است; «انا الله هو التوابالرحيم» (2)
راه بهشتي شدن
حضرت امام جعفر صادق(عليهالسلام) سه راه را فراروي جويندگان بهشت قرارداده است:
۱- پيروي از ائمه عليهم السلام .
۲- برائت از دشمنان.
۳- سخن گفتن آگاهانه و سکوت هنگام نا آگاهي.
«فکل من قصدنا و تولانا و لم يوال عدونا و قال ما يعلم و سکت عما لايعلم او اشکل عليه فهو فيالجنه»؛
هر کس جويا و پيرو ما باشد و از دشمنان ما پيروي نکند و چيزيکه ميداند، بگويد و از آنچه که نميداند، يا بر او مشکل (مشتبه) است، سکوت کند، در بهشت است.
پينوشت ها:
۱- بقره، آيه 222. ۲ - توبه، آيه 118.
منبع : تبيان
----------------------------------------------------------------------------------------------
نویسندگان:کارگروه اجرایی - کارگروه فرهنگی - مشاور و برنامه ریز